ឯកសារទាមទាញឹកញាប់ក្នុងប្រតិបត្តការលិខិតឥណទាន (Letter of Credit - LC)

ហេតុអ្វីឯកសារមួយគំនរមានតម្លៃជាងទំនិញពេញមួយកប៉ាល់? មេរៀនពីពិភពហិរញ្ញប្បទានពាណិជ្ជកម្ម

ក្នុងវិស័យពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ ធនាគារមិនខ្វល់ពីទំនិញផ្ទាល់នោះទេ។ មិនថាអ្នកដឹកលោហៈកម្រ ឬគ្រឿងអេឡិចត្រូនិកទេ អ្វីដែលសំខាន់គឺឯកសារពាក់ព័ន្ធនឹងទំនិញទាំងនោះ។ ការប្រើប្រាស់លិខិតឥណទាន (Letter of Credit - LC) ប្រៀបដូចជាការបកស្រាយកូដសម្ងាត់ ដែលឯកសារគឺជាលុយពិតប្រាកដ។

ប្រព័ន្ធនេះដំណើរការតាមទម្រង់ SWIFT MT700 ដើម្បីកំណត់ថាអ្នកណាត្រូវទទួលបានការទូទាត់។ នៅក្នុងបរិបទនេះ អ្នកលក់ (Beneficiary) និងអ្នកទិញ (Applicant) ត្រូវដឹងថា ការសរសេរខុសសញ្ញាក្បៀសតែមួយ អាចបង្កបញ្ហាធំជាងខ្យល់ព្យុះកណ្តាលសមុទ្រទៅទៀត។ ឯកសារដែលត្រឹមត្រូវគឺជា "សំបុត្របើកលុយ"។

ច្បាប់មាស៖ ហេតុអ្វីធនាគារមិនខ្វល់ពីទំនិញរបស់អ្នក

មូលដ្ឋានគ្រឹះនៃហិរញ្ញប្បទានពាណិជ្ជកម្មគឺ "គោលការណ៍ឯករាជ្យ"។ ធនាគារធ្វើការតែលើឯកសារប៉ុណ្ណោះ ហើយមិនពាក់ព័ន្ធនឹងកិច្ចសន្យាទិញលក់ ឬគុណភាពទំនិញជាក់ស្តែងឡើយ។ ទោះបីជាអ្នកទិញមិនពេញចិត្តនឹងទំនិញក៏ដោយ ក៏ធនាគារនៅតែត្រូវបើកលុយឱ្យអ្នកលក់ដែរ។

គិតថាធនាគារជាអ្នកត្រួតពិនិត្យសំបុត្រកុន។ គេមិនខ្វល់ថាកុននោះមើលទៅល្អ ឬអត់ទេ គេគ្រាន់តែពិនិត្យថាសំបុត្ររបស់អ្នកបោះពុម្ពបានត្រឹមត្រូវ និងមានសុពលភាព។ បើឯកសារខុស នោះសំបុត្រនឹងអស់សុពលភាព ហើយអ្នកលក់នឹងមិនទទួលបានលុយទេ ទោះទំនិញល្អប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។

ចំណុច 46A (Field 46A): បញ្ជីឯកសារសំខាន់បំផុត

ដើម្បីចៀសវាងបញ្ហាផ្លូវច្បាប់រវាងប្រទេសផ្សេងគ្នា ធនាគារប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធ SWIFT MT700 ដែលជាភាសាទូទៅសម្រាប់ពាណិជ្ជកម្មសកល។

នៅក្នុង MT700 ចំណុច 46A (ឯកសារតម្រូវ) គឺជាផ្នែកសំខាន់បំផុត។ វាប្រាប់យ៉ាងច្បាស់ពីឯកសារនីមួយៗដែលអ្នកលក់ត្រូវតែមាន ដើម្បីអាចទាមទារប្រាក់បាន។ សម្រាប់ពាណិជ្ជករ វាគឺជាផែនទីចង្អុលផ្លូវដើម្បីទទួលបានការទូទាត់។

វិក្កយបត្រពាណិជ្ជកម្ម៖ ភាពសុក្រឹតនៃការទាមទារប្រាក់

វិក្កយបត្រពាណិជ្ជកម្ម (Commercial Invoice) គឺជាវិក្កយបត្រផ្លូវការរបស់អ្នកលក់។ វាត្រូវតែចេញដោយអ្នកលក់ និងផ្ញើទៅកាន់អ្នកទិញដោយផ្ទាល់។ ចំនួនទឹកប្រាក់ និងរូបិយប័ណ្ណត្រូវតែដូចគ្នាពិតប្រាកដទៅនឹងអ្វីដែលបានកំណត់ក្នុង LC។

បញ្ហាដែលជួបញឹកញាប់ជាងគេ គឺការពិពណ៌នាពីទំនិញ។ ធនាគារទាមទារភាពត្រឹមត្រូវតាមអក្សរ។ ឧទាហរណ៍ បើ LC សរសេរថា "tubes" (បំពង់តូច) តែវិក្កយបត្រសរសេរថា "pipes" (បំពង់ធំ) ធនាគារនឹងបដិសេធ។ ពួកគាត់មិនបកស្រាយអត្ថន័យទេ គឺគាត់ផ្ទៀងផ្ទាត់ពាក្យពេចន៍។

ឯកសារដឹកជញ្ជូន និងលក្ខខណ្ឌ "Clean"

ឯកសារដឹកជញ្ជូនបញ្ជាក់ថា អ្នកលក់ពិតជាបានប្រគល់ទំនិញទៅឱ្យក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនមែន។ វាដូចជា "វិក្កយបត្រតាមដាន" ពីប៉ុស្តិ៍ប្រៃសណីយ៍អញ្ចឹង។ ឯកសារនេះអាចជា វិក្កយបត្រដឹកជញ្ជូនតាមសមុទ្រ តាមផ្លូវអាកាស ឬផ្លូវចម្រុះ។

ចំណុចសំខាន់គឺឯកសារនេះត្រូវតែ "Clean"។ មានន័យថា មិនត្រូវមានការកត់សម្គាល់ពីក្រុមហ៊ុនដឹកជញ្ជូនថាមានទំនិញខូចខាតពេលផ្ទុកនោះទេ។ ការសរសេរត្រឹមតែពាក្យថា "ធុងកំពិត" ឬ "ថង់រហែក" អាចបញ្ឈប់ប្រតិបត្តិការរាប់លានដុល្លារបាន។

ច្បាប់ 110%៖ ការធានារ៉ាប់រង

ដោយសារទំនិញអាចមានហានិភ័យពេលដឹកជញ្ជូន លិខិតឥណទានតែងតែទាមទារឱ្យមានការធានារ៉ាប់រងយ៉ាងច្បាស់លាស់។

ជាទូទៅ ការធានារ៉ាប់រងត្រូវរ៉ាប់រងស្មើនឹង 110% នៃតម្លៃទំនិញបូករួមការដឹកជញ្ជូន (CIF)។ ចំនួន 10% បន្ថែមនេះ គឺដើម្បីរ៉ាប់រងលើប្រាក់ចំណេញ ឬការចំណាយរបស់អ្នកទិញ ក្នុងករណីមានការខូចខាតទាំងស្រុង។ ឯកសារនេះត្រូវតែចេញ និងចុះហត្ថលេខាដោយក្រុមហ៊ុនធានារ៉ាប់រងស្របច្បាប់ប៉ុណ្ណោះ។

បញ្ហានៃការដាក់លក្ខខណ្ឌច្រើនពេក

អ្នកទិញច្រើនតែគិតថា ការដាក់លក្ខខណ្ឌកាន់តែច្រើន គឺកាន់តែមានសុវត្ថិភាព។ តែជាក់ស្តែង វាមិនអញ្ចឹងទេ។ ការទាមទារឯកសារច្រើនពេក ដូចជា វិញ្ញាបនបត្របញ្ជាក់ប្រភពដើមទំនិញ ឬបញ្ជីវេចខ្ចប់ អាចធ្វើឱ្យប្រតិបត្តិការបរាជ័យ។

កាលណាមានអក្សរច្រើន និងឯកសារច្រើន ឱកាសនៃការសរសេរខុសក៏មានច្រើនដែរ។ ការសរសេរខុសអក្ខរាវិរុទ្ធលើបញ្ជីវេចខ្ចប់ អាចធ្វើឱ្យអ្នកមិនទទួលបានការទូទាត់។ អ្នកជំនួញឆ្លាតវៃជ្រើសរើសយក "ភាពច្បាស់លាស់ ជាជាងភាពរញ៉េរញ៉ៃ"។

សេចក្តីសន្និដ្ឋាន

ក្នុងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ ទំនុកចិត្តកើតចេញពីការរៀបចំឯកសារបានត្រឹមត្រូវ។ ប្រព័ន្ធលិខិតឥណទាន ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ ព្រោះវាពឹងផ្អែកលើឯកសារ មិនមែនលើការវិនិច្ឆ័យរបស់មនុស្ស។ បើអ្នកយល់ថាឯកសារទាំងនេះគឺជា "សំបុត្របើកលុយ" អ្នកនឹងអាចធ្វើពាណិជ្ជកម្មបានយ៉ាងរលូន។ ភាពច្បាស់លាស់ គឺជាគន្លឹះដើម្បីប្តូរឯកសារមួយគំនរ ទៅជាលុយ។

តើឯកសារពាណិជ្ជកម្មមួយណា ដែលអ្នកគិតថាពិបាកយល់ ឬពិបាករៀបចំជាងគេ? ហើយហេតុអ្វី?